®®® PESİMİST KOALA ®®®

VİCDAN

2010-12-13T00:40:00.003+02:00

öyle derin bir yaradır ki vicdan, acısını hiçbir ilaç dindiremez. alıkoyulmuş bir düşünce gibi, zihnin ne kendi iradesini gösterebilir bazen, ne de çelinmiş fikirleri yansıtabilir... bazen sadece rahatlatabilirsin belki alkolle... o da sadece, hücreye kısılmış bir mahkumun ellerindeki kelepçeleri çıkarmak kadar rahatlatabilir vicdanı. zaman geçtikçe hücrede olduğun yeniden koymaya başlar... kendinin, kendinle hesaplaşmasıdır aslında... bir yanın kandırıyorken kendini, diğer yanın gerçekleri bildiiği halde acıyla bakıyordur aslında... aslında insanın kendi çaresizliğini kefeye koyup tartmasıdır biraz... hesap kesmesidir kendine acı bir şekilde.

yara acır... parmaktaysa, geç onu, çabuk geçer... beyindeyse, kemirir belki fare gibi ama, zamanla kemirecek birşey kalmayınca o yara da kapanır. ama vicdandaysa eğer yara, kapanmaz asla... çünkü mikrop kapmıştır artık, durduramazsın. iltihap kaplar yavaş yavaş... sonra geçer gibi olur. zayıf anını kollar insanın. diğer yaralara benzemez hiç... tereddüt ettiğin, düştüğün bir anda tüm hızıyla yayılır vücuduna...

öyle derin bir yaradır ki vicdan, insanın içinde, en derin, en izbe, en yığıntı yerlerde yaşar... bir mantar, bir asalak gibi... kurutursun biraz, geçer... ama biraz rutubet, biraz nem yeniden diriltir. öyle derin bir acıdır ki bu hesaplaşma bazen, insan kendini öldürüp öldürüp diriltir...

<<< BEYİN >>>

2010-04-24T18:07:00.003+03:00

Kanımın damarlarında durmasını sağlayan şu sabır, umarım ayrılmaz bu aralar yanımdan. Ellerim bile hiç durmuyorken kalbimle ritim yarışı yaparak, ne kadar dayanabilir acaba bu çelimsiz beynim. Beynim ki, hiç nöbet devretmedi bir dostuna. Hiç soluklanıp dinlenmedi ne zamandır. Hala geceleri saat sıfırlıyor durmadan.

13/09/2009 SAAT:22:33
MEBS - ANKARA

KIRILGAN KALPLERDE SİNDİRİM SİSTEMİ

2010-01-30T05:30:00.002+02:00

Kırıkken daha mı kırılgan oluyor yürekler yoksa insanlar kırık bir kalbe daha mı sert davranıyor? Hangi iklimde olursam olayım kalbimin sızısını değiştiremiyorum. Yani ne soğuktan anlıyor kalbim ne de yanmaktan cayır cayır. Kalbim yalnız darbelerle yiyor darbeleri. Düşüncelerimle durduramadığım şu düşüncesiz insanlar hangi yöne dönersem döneyim, nasıl korunursam korunayım bir yolunu bulup kalbime darbeyi indiriyor. Kalbin savunmasızlığını anlamak daha bir çekici kılıyor demekki saldırıyı. Sömürüyü daha bir zevkli hale getiriyor. Sağlam bir zihne bağlı birini sömürmektense, düşünsel akıcılığını yitirmiş bir yüreği sömürmek daha bir kolay oluyor. Sinmişlik kalıtımsal bir hastalık haline geliyor sonra… bünyesine yerleşiyor insanın ve kaçınılmaz bir bedbahtlık bırakıyor insanın üzerine. Dışardan gelen her müdahaleye karşı, sadece karşı konulmaz bir teslimiyetle öylece bekliyor. Kaçınılmaz bir yaşantı oluyor artık bu teslimiyet. Sinmişliğin verdiği görevsellik duygusu kurbanın tüm bünyesine yerleşerek artık kendisine yapılanların normal ve olağan davranışlar olduğunu ve tüm yapılanlar karşısında ne olursa olsun kendisinin bunlara hoşgörü ile karşılık vermesi gerekliliğini kabul ettiriyor. Tepkisizliğin ve kabullenmenin benimsenmesiyle birlikte de kırılgan kalplerde sindirim daha bir kolay oluyor.

06/10/2009 SAAT 13:59

... TEDİRGİN ...

2009-08-06T04:50:00.003+03:00

Tedirgin bakışlar bıraktım gözlerine
Anlamsız kaçışlar, belirgin susuşlar...
Güvercinleri havalandı meydanın.
Gidilecek yerler hesaplandı.
Susulacak sözler , savrulacak közler...
Ağlayacak gözler...
Umutlar sarıldı paketlere.
Koli bandıyla kaplandı.
Bir valiz dolusu gözyaşı
yıllar dolusu hatıra hazırlandı.
Geriye tedirgin bakışlar bırakıyorum.
Bir de,
Anlamlı kaçırışlar gözlerimi gözlerinden.
Umulmadık bir şeymiş gibi
Şaşırmalısın giderken
Hani bilipte bilmezmiş gibi...
Sonra uzunca sarılmalısın
Omzuma yaslayıp başını .
Sevilmedik biriymiş gibi olmalısın giderken ben
Hani “gidersen git ne yapayım” dermiş gibi.
Tozunu al ben gidince geçtiğim yerlerin
Yazı yazdığım yerleri sil
Gözlerindeki son bakışlarımı sök at...
Çünkü tedirgin bakışlar bıraktım gözlerine...
Anlamadığım kaçışlar gözlerinden
Hani “ kalsam ne olur “ dermiş gibi ...

SABIRSIZ TIRTIL

2009-06-07T05:35:00.001+03:00

kendini avutmamak iyi değil , direnmediğini görüyorum son zamanlarda. avuçlarında kalan kan izlerini kurumayacak mı zannediyorsun sen . bedenindeki bu kahır kanserini iyileşmeyecek mi zannediyorsun . sabırlı bir yürek lazım sana biliyorum , çünkü bende aradım bir zamanlar yüreğimde saklanmış sabrı . tentürdiyot kaldırmıyor bedenin biliyorum artık . yara bantları kar etmiyor . ama bir tek senin mi yaşadığını zannediyorsun bütün bunları . bu beyninde yanan kıvılcımlar bir tek senin mi canını yakıyor sanki . bir adım ötemizde duruyor ölüm . ölüm herkese aynı uzaklıkta . en güzel kurtuluş türküsü gibi geliyor insana bu zamanda bilirim ölümün adı . geçmişe yazılacak şiire en güzel son satırlar olur … ama ya ölümde yanına almazsa bizi ... o çok istediğimiz , son kurtuluş zannettiğimiz azrail de bizi beğenmezse . kolay mı zannediyorsun öyle temiz bir ölümle gitmeyi bu dünyadan... azraile ne cilveler yaptım biliyor musun zamanında beni de yanına alsın diye . ne türküler söyledim , ne şiirler yazdım ölüme … sonra baktım ki , bedenim de ruhum da geçte olsa iyileşiyor . yüreğe yapılan tüm tecavüzler unutulmasa da tozlu raflara kaldırılıyor … çünkü çevrendeki farketmediklerini farketmeye başlıyorsun yaralarının iyileşme döneminde . o çevrende değişen , kimseyi farketmediğin , senin için yapılanları görmediğin , aslında senin etrafında her zaman dönen dünyayı farkediyorsun … daha sonra da aynı hataları ne kadar çok yaptığını … ne kadar yemin edip , ne kadar yemin ezdiğini … ne kadar insan kırdığını o hiçbir şeyi görmediğin dönemde … fark ettiklerin senin hayatındaki zorunlu şeyler olmaya başlıyor bir zaman sonra . savaştan yenik düşmüş bir yüreğin tekrar yapılanması başlıyor sonra … talan edilmiş yerler restore ediliyor . yıkılıp dökülen binalar , yollar yeniden inşa ediliyor …

şimdi sen diyorsun ki ben gidiyorum … anılmak istemiyorum buralarda artık … ama yanılıyorsun … çünkü sadece senin zannettiğin o hayat , kocaman bir bütünün küçük bir parçası . kendine ait olan görevleri başkasına satmaya çalışıyorsun … düpedüz kandırıyorsun çevrendekileri , verdiğin sözleri başkaları üzerine yıkıyorsun . başınızın çaresine bakın , ben yokum artık diyorsun … hayata kafa tutamayan sarhoşlar gibi kaçıyorsun yani yaşamaktan… peşindeki bütün her şeyi , geçmişindeki yükün hepsini seninle sırtlayacak sevdiklerin varken , sen daha büyük bir yükle sevdiklerine bencilce devrediyorsun yani her şeyi . hayatla direnmek varken , sen piyasayı dolandırıp , ailesine ve sevdiklerine büyük borçlar bırakan düzenbazlar gibi gitmeyi tercih ediyorsun…

şimdi ya yüreklerimizi dolandırıp kaçacaksın korkaklar gibi buralardan , mezbahaya giden koyunlar gibi en kolay kurtuluş yolunu seçeceksin … ya da sırtında birikmiş yükü paylaşmayı seçeceksin sevdiklerinle , hepimizin yaptığı gibi …

unutma ki ne sen ilksin bu dünyada ölmeyi isteyen , ne de bir başkası … ölmek kadar basite inseydi herkes , bu dünyada yaşayacak kimse kalmazdı .

kelebekler kozalarından çıkabilmek için haftalarca çırpınıyorlar biliyor musun … ellerini mahvediyor günlerce kozayı yırtabilmek için… saatler süren bir ömre başlamak için günlerce sabrediyorlar , elleri , avuçlarıyla savaşıyorlar . başkaları tarafından yenme ihtimalini bildikleri halde savaşıyorlar. ömürlerinin ne kadar kısa olacakları umurlarında mı sanki … ama en azından savaşıyorlar … senin gibi kozanın içinde savaşmayı bırakıp vazgeçseydiler … biz kelebekleri hiç göremezdik…

RUTUBET

2009-03-10T00:35:00.002+02:00

Hala umursuyor muyum geçmişimi ? hala aklımın sızdırdığı düşüncelerde neyin tortusu var…
Göz kapaklarım eriyor yavaş yavaş yanaklarımdan aşağı doğru. Bu çizgiler çizilmeli , daha da çizilmeli alnıma… ruhum geçmişin pisliğini süpürmeden çöreklenmiş bedenimin içine. Öylece , hiçbir şeye dokunmadan kurum tutuyor hala… karanlıktan ışık süzüyorum aydınlanmak için ne zamandır , beynimde anca bir kıvılcım çakabiliyor. Ellerim bitkin artık . yerlerde sürünüp parçalanan tırnaklarımla , insanları paçalarından dahi tutamıyorum artık. Sanki parmaklarımı saatlerce asfaltlarda sürümüşüm. Kime dokunsam bedenim irkiliyor acıdan. O yüzden kimse dokunmasın istiyorum artık bana. Gözlerim karanlığı öyle çok sevdi ki , aydınlık rahatsız ediyor artık. Artık tünelin sonundaki o ışık çekici gelmiyor bana. Ben karanlık , izbe ve rutubetli dünyamda rahatım. Alışmış bir bedbahtlık var bedenimde. Üzerime öyle bir sinmiş ki , kendisi istese bırakmam. Dört kolla sarılıyorum bedbahtlığıma. Ses, ışık, insan olmasın ne olur. Kimse bulamasın bir müddet.

Kalbim şu bedenimin karanlık duvarlarına yaslanıp rutubetlensin istiyorum.

KALBİM AKLIMIN DÜŞMANIDIR...

2009-01-26T03:41:00.001+02:00

Kafam yastıkla hep kavgalı. Akışkan bir hayat isterken ben, hep pıhtılaşıyor hayatım. Rüyalarım bile kandıramıyor beynimi artık. Biliyorum zorlamaya gerek yok, yenileceğiz. Ruhumun talan edilmiş yerlerini yeniden yeşillendirmek istiyorum ama insanlar ısrarla yangın çıkarıyorlar. Yüreğimde yetiştirdiğim her hasat kuruyup kalıyor avuçlarımda. Ne kurtarsam kardır desem nafile. Yağmadan geriye ne kalıyorsa o kalıyor kar olarak geriye. Kendi varlığının hapsini görmek ne kötü. Kendi acizliğini anlamak. Derin bir kuyuya düşüp kollarımı bacaklarımı kırmışım gibi sanki. karanlık, soğuk, çaresizim ve sadece yukarıya bakıp dua edebiliyorum. Ne kadar tanıdık geliyor. Gökyüzüne bakmak öylece… hangi tılsımlı kelime değiştirebilir hayatımı merak ediyorum. Hangi yanılgı kalbimde yer açar ? kaç tane güneş merhem olur kabuk bağlayıp bağlayıp açılan yaralarıma. Tınmaz bir ağ örüyor hayat önümden. Ben etrafından döndükçe ayaklarıma doluyor sinsice. Sıçradıkça yüzüme saçlarıma dolanıyor. Sanki temsili bir savaş canlandırılıyor, ben de içindeyim. Herkes biliyor bir ben bilmiyorum. Sığındığım herkes düşman çıkıyor. Kendi cephemde sırtımdan vuruluyorum. Bu aralar kalbimle aklımı yakınlaştırmamalıyım. Aklım şimdilik boşta çalışıyor, rolantiye alınmış araba gibi. Hiçbir görev vermiyorum. “sakın!” bir durgunluk emrediyorum ona. Sessizliğin çığlıklarını dinletmeliyim bu aralar. Hiçliği anlatmalıyım, yalanı belki , kabullenmese de. Kalbim onun için ne büyük bir yalancı öğretmeliyim… Ve ne büyük bir salak olduğunu da , her şeye inanan ; ama benliğim peşinden gitmiyor aklımın ki aklım kalbimin dibinden ayrılsın.

KULLANILMA KILAVUZU

2008-12-05T01:29:00.002+02:00

Kalk şimdi yerinden , doğrul , yıkılmadan yürü ve bir kadeh daha koy kendine … hep aynı karanlık yoldan gitmeye bıktım biliyorum , ama başka yol yok ki…kafamı geri atıp gönderiyorum bering boğazımdan keskin alkolü. Giderkenki yakışı sanki tanıdık , sanki daha önce yakmış gibi yakıyor , yada ben daha öncede yanmışım… insanın içinin yanışı nasıl anlatılır ? nasıl tarif edilir bir yerinin acısı … yeterlimidir yada bu tarif anlaşılmaya .bir yaranın izi nası anlatılır , sızı nasıl sızılar ? Orhan abi ondan anlatamamış belli , anlatılamıyor çünkü … çünkü her insan kendine acıyor en çok … en çok kendi anlatmak istiyor ama en çok kendi anlatamıyor…o kadar çaresiz ki aslında kendiyle baş başayken insan… en güzeli pansuman o yüzden … yarıyı biraz geçecek pansumanda kullanılacak rakı kadehte … sonra üzerine yavaş yavaş pamuğu ekleyeceksin ki fazla yakmasın… hani şu anlatamadığımız yanma… yarada yavaş yavaş gezdireceksin alkollü pamuğu , yudumladıkça yakacak ama iyileşecek aslında … o kadar çok kullanılmışım ki ne alkol yetişiyor bu pansumana nede pamuk … insanların hep kendilerini haklı gördükleri bir hayatta yara almak kadar kötüsü yok , çünkü herkes en çok kendi yara aldığını zannediyor. O sebeple de yıpratılmayı hak eden patiska çarşaflar gibi kullanılıyor yüreğim hep . en yakında o var , en bilindik . en sıradan yaklaşılan … herkesin kolayca anlayabileceği bir dilde yazıldığından yüreğimin kılavuzu , herkes rahatlıkla erişebiliyor .

Kalk şimdi yerinden , doğrul , yıkılacağını bile bile yürü ve bir kadeh daha koy kendine … hangi yara en kolay anlatılır bir başkasına ? en kolay hangi sızı tarif edilir doktora bilmiyorum… çünkü insan en çok kendi sızısını tarif edemiyor… en iyisi pansuman o yüzden … her seferinde alkole pamuğu basıp o iyileştiriyor yaralarımı yaka yaka . sızı nedir anlıyorum o zaman işte ama … aah Orhan abi ah … anlatamıyorum…

YA KAZANIRSA BİRGÜN HAYAT !

2008-09-28T03:56:00.004+03:00

Umulmadık bir virajdan geçip tam koynuna düşünce hayatın, tutunduğun her dal çatırdamaya başlayınca, ötüşen kuşların cıvıltısını pek farketmiyor insan . Korunaklı değildi çıktığımız yol, biliyorum , ama biraz olsun kucaklanmak,biraz olsun sarılmak yüreklendiriyor insanı . Daha bir yakına getiriyor sanki ufuktaki aydınlığı...Bir mum ışığı bile olsa o ufukta gördüğün , en azından sana güneş gibi geliyor umutlarla... ama olmuyor işte düşündüğümüz gibi... Hayat öyle acımasız oluyorki bazen, o elindeki umutlandığın sıcak bir kucaklamayı , gülümseyen bir yüreği bile elinden alıyor. ardı ardına geliyor sonra yıkılışlar. buz kesilmiş bir yürek ardından...

sonra düşünmeler uçsuz bucaksız... sabahlara kadar düşünmeler... sınırları sabah ezanlarına dayanan ve delilik kokan , üzerine kırağı düşmüş , sabah ayazı yemiş düşünmeler başlıyor. kimsenin ilgilenmediği... kimsenin görmediği, göremediği yada görmek istemediği yerlerde kalıyor nedense yürek. sığınacak bir sundurma bulup orada süresiz kalıyor sonra hayatın sağnak hüznünden. acısı dinene kadar çıkmıyor,çıkamıyor yada... korkuyor...

Sonra bir diriliş yeniden... yeniden doğuş, doğruluş... o güne kadar yaşadıklarını yok sayıp. yaralarını iyileştirmenin sevinciyle herşeye yeniden bakıyor. yaşamanın ona verdiği güçle direniyor... sabrediyor...

Kaybetmemeli hayata karşı . Hayata karşı koymalı . Direnmeli... uzun uzun... umutlar tüketsede yürek , yinede direnmeli . yaşamanın anlamı olmalı bu... herşeyin anlamı . yaşamalı ve direnmeli... ve direnirken düşünmeli...

YA KAZANIRSA BİRGÜN HAYAT .?.

İKSİR

2008-07-04T01:57:00.001+03:00

Ne zamandır işim düşmedi kelimelere .ne onlar sordu beni , nede ben onları . kanlı cümlelerle ne zamandır öldürmedim kimseyi . beynimin içi o kadar boş şeylerle doldu ki , tüm dolu zannettiğim odalar yankılanıyor . ne zamandır kimseyi yenmedim kelimelerle . hangi kalpti kazandığım en son ? en son hangi öpücüğü kazandım sözcüklerimle ? hatırlamak bu kadar zor mu artık geçmişimi … beynimden bedenime yayılan bu kara boşluk , simsiyah bir yosun gibi yayılıyor . hücrelerim boşluğu kabulleniyor yavaş yavaş . kalbimden bedenime yayılan bütün damarlarımda bu yosunun tortuları var sanki . sanki her zerresine işlemiş bedenimin…

Algıladığım her şey yandı , beynim kabul etmiyor gerçeklikleri artık . kaptanın anlattığı İstanbul dan başka hiçbir şey gerçek değil gözümde . bedenimin içinde kilometrelerce dolanan bu kara iksir mi yüklüyor sabrı . bedenimi yavaş yavaş kaplayan bu siyah yosun , ne kadar daha ele geçirebilir bedenimi bilmiyorum . hangi güç ki bu , göz kapaklarımın tonlarca ağırlık taşımasına yardımcı oluyor. Deli dumrul olsa çökmüştü şimdi . ben hayretle izliyorum bedenimin yokluğa karşı koyuşunu … o karaltının içimi usulca sarmasını izliyorum …

Kan ,

kıvamı öyle koyu ki hem , damarlarımı aşındırıyor … kalbimin duvarlarını sonra…beni varlıktan yokluğa çeviren bu iksir , beynimin sırtımdan , kürek kemiklerimin arasından akışını hissederken , anlıyorum değişimimin boyutunu …bağışıklık sistemimin bağımlılığına kim bilir kaç doz dost gerekecek…

Anladım ki kurumları kalbime biriken aşklarımmış meğer kalp damarlarımı tıkayan…

Kan , kusursuz bir iksir gibi damarlarımda şimdi…

... kırkınında kalbi kırık kalp ...

2008-04-22T02:18:00.002+03:00

Kalbim ilk günkü gibi iyileşmiyor artık … eskisi gibi boşvermiyor olağanlara …her şamarda bilenip için için , yine yüzünü değiştirip birdaha patlatıyorlar yüzüme sanki …benmi çok salağım , bu kadar saf bekliyorum herkesi yüreğime … yoksa insanların duyguları mı çok monotonlaştı … el değmez bir pervasızlık herkeste … dün gözyaşını silen , bugün neden içine içine akıtıyor pis kanını…

kalbim ilk günkü gibi atamıyor heyecanla … ilk günkü gibi sevmiyor çünkü kimse kimseyi … yarınına saklıyor herkes bir çıkar için sevgisini bile … “neme lazım” bir fikir bütünlüğü var yüreklerde bile demek ki , bugün biraz sev , yarında biraz … nasıl olsa gitmiyor bir yere … peşin bir haykırış duymadım ne zamandır içime doğru bir yerden. Şöyle beynimden akan kan süzüle süzüle akmadı kalbime doğru … hangi aralıkta kimler sevdim , kimleri sövdüm bilmiyorum …

ama kalbim ilk günkü gibi beslenmiyor artık… eskisi gibi çağlamıyor damarlarımla kan kalbime … kim çatlattı en son heyecandan yüreğimin duvarlarını ? ne zamandır hiç spazm yaşamadım farkındayım … en son ne zaman kilitlendi dudaklarım bir kul karşısında … takribi bir toz zerresini doldurmaz geçen zamanda kazandığım , kaybettiklerimin yanında … kalbimdeki tutuşan ormanda yanan yanında kurtarılan nedir ki … kaç hektarlık alan kullanılamaz durumdadır kim bilir …

kalbim ilk günkü gibi iyileşmiyor artık … eskisi gibi boşveremiyor … boş verebilmek cömertliktenmiş , anladım… boş vermek …

anladım ki , insan yürekte yer kalmayınca , boş veremiyor …

çilingir

2008-02-14T02:07:00.003+02:00

Eskitilmiş , tozlarını silmekten bıktığım bir sancı saplanıyor , bilmiyorum ... unuttuğumu sandığım suretini müzeyyen abla hatırlatıyor bana . ellerim ellerini arıyor , yanılıyorum… “kimseye etmem şikayet , ağlarım ben halime “ … müzeyyen ablama kaldırıyorum kadehimi , beyazında kendimi görüyorum , mezem bu sefer sensin , seni meze etmezdim bu softaya ama , müzeyyen ablanın yanında sana laf düşmez… tırnaklarının izini daha dün gibi hissediyorum kalbimde , yer etmiş sanki , rakı damarlarımda dolaştıkça , kesikler sızılıyor hala . kokladığım hiçbir çiçek nedense senin gibi doldurmuyor ciğerlerimi . kırık kırık anılar batıyor avuçlarıma kadehi her götürüşümde , kadehi bırakasım var ama içimdeki kuyuya düşen adamı kurtarmak için ya deli ya sarhoş olmak lazım … “titrerim mücrim gibi baktıkça istikbalime “ müzeyyen abla olmasa gitmez ki bu rakı da , bardağı sürüyerek götürüyorum yine . ablamda bana kaldırıyor ... dibini görmeyen şerefsizdir bee …

KATİL

2007-12-26T00:34:00.004+02:00

hiç bıçağın saplanmadan önceki sesini duydun mu ? bedenini yarıp yırtmadan önce havayı yarıp yırtması yani ... o ses ... duyulmaz gibi geliyor insana ama çok net duyuluyor biliyor musun . hem de arkan dönük ve sırtına saplanmakta olan bir bıçak . hem de sen kahkahalarla gülerken... yinde de duyuyorsun işte ; çünkü kalleşlik sessizleştiriyor her şeyi ... susturuyor ... metalin havada geçirdiği her saniye beyninin duvarlarında yankılanıyor . o kısacık zamanda düşünecek çok şey geliyor aklına , milyonlarca şey ... hiç birine dokunamıyorsun bile . geçip gidiyor sadece ...
hiç sırtından bıçaklanırken arkan dönük olduğu halde yüzünü gördün mü katilinin ? gözlerindeki acımasızlığı ve çaresizliği ... yıllardır tanıdığın ama hiç tanıyamadığın katilinin... bedeninin titreyişini duydun mu hiç ... gözlerin kör olsa bile görebilirsin emin ol katilinin yüzünü . zifiri karanlık olsa bile gözbebeklerini dahi görebilirsin ... çünkü hainliğin kokusu bütün perdeleri kaldırıyor . gözler hiç görmediği kadar keskin görüyor o vakit . çünkü satılmış bir beyin kendini görünmez zannetse de , kalpteki sonar herşeyi görünür kılar ...

CİNAYET

2007-11-03T05:31:00.001+02:00

Hangi saat düştün aklımın uçurumlarına ? hangi gündü ? nasıldı hava … bilirkişi raporları seni gösteriyordu ama izi yoktu parmak uçlarının … hangi gün , hangi avludan havalandı ruhum güvercinlerle … hava dolmuş muydu , sela okunmuş muydu ? yaralı kanatlarıma damlalar dokunmuş muydu ? kuru , çatlamış tenimde ellerini gezdiriyormuşsun gibi , dokunduğun her yerde alevli bir iz kalıyor . ardışık bir yangın , derin izler bırakıyor ardışık merdivenler gibi … bir bir izliyorsun yaramaz kediler gibi . sedirlere uzanmış bekliyor kaderim. Ama güvenilir hiçbir kaynak ismini vermiyor . bilmiyorum kimin ellerinde yanıp yok olduğumu . sakındığım insanlar mı vuruyor yoksa . ummadığım , beklemediğim yerden mi alıyorum ölümcül yaraları hep … her cinayetimin mahali hep tanıdık kaldırımlar mı … evvel gibi gelir yanımda dururmusun şimdi . her katil gibi izlemeye gelir misin cesedimi … yıpranmış gözlerimi görmesen de kirlenmiş ruhumu görmek için gel … kocaman ellerimdeki yılmış çatlakları görmek için … tutsakken bırakmadığın yüreğimdeki güvercini , şimdi ölüyken uçurabilir misin… yürümeyi bile başaramayan birine uçmayı öğrettiğin gibi şimdi … saklandığım yerden çıktım bak . artık eskisi gibi değilim . öylece uzandım vurulduğum yerde . birilerinin gelip bulmasını bekliyorum bu çaresiz bedeni. Kaçmaya mecalim yok … hangi saat düştüm aklının uçurumlarından ? bilmiyorum … hangi gündü ? kaçtı saat ? kim itti beni senin karanlığına … bütün deliller seni gösteriyordu ama kanıtlayamıyordu kimse tam olarak … hiçbir otopsiden anlaşılmıyordu ölüm sebebim … ardımda bir not var mıydı ? gölgen ardımda mıydı … düştüğüm kayalıklarda bekleyen var mıydı ? soğuk sular bedenime vurdukça , kendimi balık gibi hissediyorum artık . elbiselerimde cinayetinin izi kalmış … damlalar belli ki senin , inceleseler parmak izlerin duruyor hala bedenimde … ama yinede kimse peşinden gelmiyor . herkes seni kayırıyor sanki , herkes senin yanında …

... BİTİRDİM ...

2007-10-15T23:57:00.000+03:00

Bitirdim . artık eskisi gibi gelmiyor yanık kokusu kalbimin . son yudumu bitirdiğimden beri avare … koku , yok … tat , yok … elime geçirdiğim her şeyi vurdum zaten yerlere duvarlara . artık kalbimin her odası harabe bir konağınki gibi rutubetli ve yalnız . bitirdiğim her meze , zıkkımlandığımın karekökü bu aralar . beynimdeki hiçbir düşünce okunaklı değil . yolculuklar çağırıyor … ki , bu hayra alamet mi bilmiyorum .yol çekiyor birazda sanki … iyi gelecekmiş gibime geliyor. Beynimi kemiren kurt , haritayı uzaklara doğru çiziyor . cennete biletim olsa bu kadar istekli gitmem ; ama çaresizlik mi tetikliyor bu bedeni bilmiyorum . artık adım alışıyorum hayatla sanki . kaybeden , toprağımı seçecek göğü mü karar veremiyorum …
Kimi toprağı seçiyor , kimi göğü …
Ben , bitirdim …
Uzatmaları oynatmıyorum…

VİRÜS

2007-09-22T02:59:00.000+03:00

Çivi çakarken beynime , parmaklarımı şişire şişire devam ediyorum bütün dikkatsizliğimle . etrafımdaki sırtlanlar yüzüme gülüyor , ben de onlara . halbuki saklandığım yerden bir türlü çıkartamıyorum benliğimi. Kağnılar taşıyor beynimdeki hücreleri sanki kalbime. Kalbimle baktığım ve gözlerimle gördüğüm arasındaki farkı anlıyorum artık sayende . hiçbir alyuvar zaptedemiyor henüz , hiçbir antikor savaşamıyor seninle … gözlerimin damla damla eridiği aşikarken , sen kanserli bir virüs gibi ağlarını örmeye devam ediyorsun bedenime … aldığım bütün antibiotikler çöpe gidiyor , sen gitmiyorsun bedenimden . bu bedeni rehabilite edebilmek ne mümkün sen varken . anladım ki , artık senin taşıyıcınım . bağımlın ve bir o kadar farkındayım her şeyin . sen damarlarımda dolaştıkça , hücrelerimi birer birer çürüttükçe , seni kendime hapsedeceğim… seni bu bedende taşıyarak bitireceğim kendimle birlikte …

... KALP YETMEZLİĞİ ...

2007-08-19T04:21:00.000+03:00

Damarlarımda gezinen bu kanı hissetmememin sebebi acaba kalbimin karıncalanması mı ? kanatları yolunmuş güvercin gibi hissetmem kendimi bundan mı … bir hayrını göremedim şu kalbimin . bunca yıldır taşırım , bir işe yaramadı … ben hep yanımda gezdirdim , hep ihtiyaç anını bekledim ama yok … kimsenin işine yaramadı . kimsenin ihtiyacı olmadı . anlık ihtiyaçlar… sonra geri iade … ya ben kullanmayı bilmiyorum bu mereti , ya da millet kalp arsızı olmuş . şimdi kalgon bile kar etmez herhalde damarlarımdaki bu kireci sökmeğe . bu paslanmış aort artık porçözle bile açılmaz eminim . kalp yetmezliği dedikleri şey bu sebeple oluyor beklide . sebebini yiyeceklerde arıyorlar boşu boşuna . kalp yetmezliği yetişememekten oluyor bence … insanların , sevdiklerinin yaptıklarına yetişemiyor kalp . yetememek yani … hani ağır bir şeyi bir yere kadar taşırsın ya … sonrasında dayanamaz bırakırsın… dizlerinin bağı çözülür … işte kalp yetmezliği de insanlara karşı kalbin dizlerinin çözülmesi… yetememesi o bedene … yapılanlara yetişememesi…

MUTLU SON

2007-08-13T01:39:00.001+03:00

Yeni bir rüya gibi yattım hayata dün gece… ellerimi kapadığımda göğsüme bu kadar içten uyuduğumu hatırlamıyorum hiç … sonra her şeyin yavaş yavaş sanki bir film gibi kusursuzca kurgulandığı o muhteşem dünya yazılmaya başladı… kalbimin parmak uçlarına yenik düştüğü , dokunduğun her yeri değiştiren o fantastik film … kim yazdı bilmiyorum senaryosunu … oynayanlar biziz eminim … ama hep film kalacak sanki , sanki gerçekleşmesini istediğimiz ama hiçbir zaman gerçekleşmeyeceğini de bildiğimiz filmler gibi … keşke bir gün gerçek olsa oynadığımız bu filmler … tel örgülerin arkasındakine kavuşsam bir gün … mutlu son dünyada da olur mu ki ?

YÜREĞİMDE SENİN BAYRAMIN HİÇ BİTMESİN

2007-07-09T01:42:00.000+03:00

Parmaklarım tutuşturuyorken hala bu satırları ,
Beynimden harflerle dökülen damla damla bu kelimeler
Seni anlatıyorken …
Henüz senin kırıntılarını gagalamamışken
beynimdeki güvercinler …
gitmiyorum demektir yine işte …
beynimin ortasına saplanıp kalan
minik raptiyeler gibi yüzlercesi sanki
seni hatırlamak.
Ama seni unutamamak en güzel bayram sanki içimdeki …
Alkışların , çocuk seslerinin , oyunların hiç bitmediği ,
Yüreğimdeki o parkta gizleniyorsun.
Ve ben seni hiç bulmak istemiyorum bu saklambaçta.
Her sabah kalktığımda özenle giyiniyorum bu yüzden ,
Senin için hazırladığım bayramlık elbiselerimi .
Unutmak imkansız böyle bir şöleni ,
Bu rengarenk balonlarla ,
Beynimdeki bu uçuşan kuşlarla ,
Yüreğimde senin bayramın hiç bitmesin …

sürgün

2007-06-27T01:19:00.000+03:00

hangi rüzgara dönsem yüzümü , senin sıcaklığın var ...
hangi yöne baksam ufukta sen ...
derin bir nefes , senin lodosunu getiriyor ciğerlerime .
içime seni çekiyorum ...
aklımın eteklerinde
kimbilir hangi çiçekler yeşeriyor
sen yüreğimin çayırlarında gezerken ...
karıncalar senin tohumlarını çalıyor açma diye ,
sen yine bir sürgün veriyorsun bir yerden ...
anlayamadım .
baharmısın ?
güzmüsün ?
küsmüsün ?

şuur-u derya

2007-06-20T01:19:00.000+03:00

Kalbimi çıkardım yerinden , bende durmaz artık al .

Aklımla tutunduğum her dal gibi, bu dalda kırıldı yine . neden aklın yolu bir ? halbuki bana fazla alternatif olması gerek . ben her insan gibi değilim , neden tek yolu kullanmak zorunda bırakılıyorum. Neden akla tek bir yol gidiyor neden . neden hep aynı yolu kullanıyor insanlar oraya ulaşabilmek için. Tekmil sözler diziliyor boğazıma ama sesimi hep temkinli çıkarıyorum insanlara .

Artık almıyor bu beyin savsaklanmış sevgileri .

Ellerimde eski fotoraflar gibi duruyor geçmiş yaşadıklarım . donuk , rengi atmış , isli gibi biraz . gülmeye çalışırmışcasına bir çaba yüzümde , her insandaki gibi . ama herkes biliyor isteyerek gülmediğini fotoraftakilerin … nedense herkes herkes gibi yapmacık. Halbuki fotorafı güneşe kaldırsam hiç kimse gözükmeyecek biliyorum .

Karanlıklarda bıraktım kalbimi , bulabilirmisin ki artık…

Öyle karışık ki , kendim bile bulamam herhalde kaybolduğum yeri . herkesin bildiğini zannettiği yerler gibi . hep bir şeyleri sakladığı ama aslında kimsenin bulmasını istemediği yerler işte … güvenli ama kayıp bir yer . çünkü kaybedilen yada kaybolması istenen şey değerli aslında . değeri bitmeyecek belki ama yinede kaybolmalı ortalıktan . hem de kimse bulamamalı . kendi zihnimin deryalarında bile bulamamalıyım …

Başkasının akvaryumunda balık olmaktansa , kendi denizimde boğulurum daha iyi zaten !

harabe uykusu

2007-06-05T01:25:00.000+03:00

un ufak tozları parçalanıp dökülüyor üzerime binaların ... harcı tutmuyor , elime yüzüme bulaştırıyorum duvarların sıvalarını . kaçak değil halbuki hayatım bu topraklarda .

bildiğim her yöntemi kullanıyorum caydırmak için benliğimi. hayata tutunabiliyor yinede belli belirsiz şeylerle . aslında tutulacak bir yeri yok ... ne bir kulbu var , ne de bir sapı ... parmaklarımın uçlarına kadar işliyor bu direniş nasılsa... hangi hücremin daha baskın olduğunu merak ediyorum işte bu yüzden . hangisi sebep oluyor ayakta durmasına bu bedenin . bu asi duruş , bu karşı koyuş bedenin her organına . benim şu titrek vücudumu koca bir çınar gibi heybetli gösteren o minik hücre hangisi ? gösterdiğinin ardındaki harabede kimler kalıyor halbuki ... yığıntıların arasında ne hayaller yatıyor toz toprak içinde ...

kaçak değil halbuki hayatım bu topraklarda ... her sokağın ağlayışına şahit olmuşum . her yıkılan köhne binanın gözlerini kapamışım ellerimle... fakat nedense yer göstermiyor bu hayat bana ; sessiz , terk edilmiş bir harabede uyumak için bile ...

uçurtma

2007-05-26T03:02:00.000+03:00

Sen uçurtmaya hayransın , ben gökyüzüne … alabildiğine mavi olsun yeter bana . kollarımı açar , kucaklarım gökyüzünü . kardeşlerim yanımda nasıl olsa , her yanımda kanat kanat sesleri kardeşlerimin . teller örmeseler keşke hiç önüme . takılacağım diye ödüm kopuyor . ama yinede dayanamıyor yüreğim gökyüzünün çağrısına . ben gökyüzüne hayranım , sen uçurtmaya … alabildiğine rengarenk olsun yeter ki sana . kuyruğumda bin bir parıltı , sanki yıldızları taşırmışçasına peşimde . sımsıkı tut ki , başı bozuk gitmiyim , kaybolmıyım bilinmedik sokakların tellerinde . ne ben gökyüzünü bırakıyım , ne sen ipimi …

YIKIMA HAZIR SURLAR ...

2007-05-21T00:29:00.000+03:00

sahtekar biri gibi giriyor karanlık aramıza ... uzaklaştığından beri sen , aralıksız düşünüyorum tüm ayrıntıları ... beynimde ördüğüm ağlar , kendi düşüncelerimin engeli değilmiş ... yanlış sokağın çıkışını örmüşüm meğer kafamdaki ... misketleri yokuştan dökülmüş bir çocuk gibi bakıyorum ardından... bir tanesini kurtarmak için hamle bile yapamıyorum . bazen izlemek daha güzeldir ya birşeyi ... donar kalır sadece izlersin... ateşe verilen buzdolabı köpüklerinin yanışını izler gibi izliyorum... ben izlerken izler kalıyor ellerimde sıçrayan kıvılcımlardan ... ne tentirdiyot yetişiyor yaralara o yüzden , ne de yaralar kabuk bağlıyor... yüreğimin arka kapısını açık unutmuş gitmişim . aklım başka yerde , ben başka yerdeyim . medcezirler oluyor bedenimde ne zamandır . kanım bir çekilir bir gelir , bir çekilir bir gelir . içimdeki is tutmuş duvarların tuğlaları dokunsan ufalanır zaten , medcezire mi dayanır sanki ... ama yinde de umulmakta değil ya darbenin günlüğünde yazan . umulmadığın ardına saklanıp süzüldü yüreğimin surlarından.. mum ile geziyorum fırtınalarda artık yangın çıkarabilmek için ... çünkü kaçılmaz bir korku gibi giriyor karanlık aramıza ... karanlık mı korkutuyor beni , yoksa kaybolmak mı bir türlü kabullenemiyorum .

KIRMIZI HALI

2007-05-18T23:52:00.000+03:00

kapının kulbunu kırıp kapatıyorum artık ardına kadar bütün geçmişimi . beni bir girdap gibi devamlı içine çeken ve sülükler gibi beynimi emen bu insanlara dur diyebilmeliyim ... bir korkuluk gibi boyun eğmektense , bir karga gibi kafa tutmalı , kafa bulabilmeliyim .... ezbere yürüdüğüm , gözüm kapalı ilerlediğim yollar artık tabanlarımı acıtıyor , ufak ufak eritiyorlar sanki tabanlarımı ... sanki daimi bir falakaya kendi şuursuzluğumla , adım adım sebep oluyorum. gelecekte birilerinin kasıla kasıla yürüyeceği o meşhur kırmızı halılı yol , aslında benim tabanlarımdan sızan kanlarla oluşacak . halbuki ne garip bir insanın kendisi için açtığı yolu , huzuru için kanattığı tırnaklarını bir başkasına yapıyor olması ...

güvercin kanadı

2007-05-08T18:08:00.000+03:00

kimselere söylemeden uçabilirmiyim acaba . gizli gizli kanatlarımı özgürce çırpabilirmiyim ... kimseler farketmeden göğün her zerresinde . çocukken arabanın camından dışarı çıkartıp kafamı , uçtuğumu hayal ederdim... uçardımda hatta . yüzüme vuran rüzgarın hızından gözlerimden yaşlar gelirdi . hiç bu kadar güzel gözyaşı dökmedim hayatımda .... gözlerimi kapar kendimi kuş gibi hissederdim. yanaklarımdan kulaklarıma doğru süzülen yaşlar bana hızı hissetirirdi... kanatsız da uçulmaz mı ? kimseye gözükmeden arada bir uçsam ben ... görmesin kimse , çünkü uçanlar hep vurulur ... fazla yüskelmeden vururlar beni . halbuki ben göğün sınırına çıkıp süzülmeliyim kilometrelerce . çıkarken kanatlarım yorulmalı , yolunmalı kanat çırpmaktan . inerkende keyfini yaşamalıyım süzülmenin...

şu aşık olduğum şehri bir de gece yanarken görsem ya ,
kanatlarım tutuşurken kıvılcımlarla...

UMUT

2007-05-03T01:18:00.000+03:00

umut yol olsa devri alem etmiştim şimdiye dek bütün evreni . sanki vardıda bizmi kucaklamadık güleç yüzümüzle. sırtmı çevidik yoksa bir ara geldiğinde... aldığım nefeste endişe kokusu var , hissediyorum... içtiğim suda tedirgin bir tat . hatırlardaki siyah beyaz fotoraflarda böylemiydi halbuki hayat... felek vurur vurur sonra tersine dönerdi herşey... aydınlık bir sabah doğan ağustos güneşi gibi , birden pırıl pırıl olurdu herşey... ve siyah beyaz olmasına rağmen anlardık o fotoraftan güneşin sarı sıcağını...huzur o karşıdan dikkatlice baktığımız umudun yanında değilmiş meğer... meğer huzur yanıbaşımızda çöreklenip bizi beklemiş hep... huzur meğer bize kanatlarını sonuna kadar açan bir sabırmış anladım...

YENİDEN BAŞLAMA , SADECE DİREN ...

2007-04-23T03:05:00.000+03:00

Tıkanıp kaldı yürüdüğüm yollar.çıktığım merdivenler uzadı sanki ömrümdeki... nedenleri hayatın mantıksızlığında gizli sorunlar döküldü bulutlardan hep önüme...çiçeklerin kokusu hep var halbuki hayatımda... kuşların sesi hep bilindik…ama sancısını nedense bastıra bastıra hissettiriyor…nedense , aklımdan çıkartmıyor hayat beynimde yara açmış hatıraları…uzanıp almalıyım gökteki güneşi biliyorum , martıları seçmeliyim yol arkadaşı…başımın ağrısını dindirmek için Sarayburnu’na gitmeliyim . düşünce doğrulmayı bilmeliyim yani ; ama nedense köpekten kaçan korkak bir çocuk gibi , bir çıkmaz sokağa giriyorum ve donup kalıyorum her seferinde . hep çıkılması zor , uzun ve dik bir duvar karşılıyor beni…sular seller gibi ezberlediğim kurtuluş hikayeleri , dersler , öğütler hiçbir işe yaramıyor o an…o an duvara değil arkamdan gelecek darbeleri düşünüyorum çünkü…sonra darbeyle yeniden başla diyorum…yeniden … sonra yeniden … sonra bir daha yeniden … yeniden başlamak her şeyi değiştiriyor… akışını değiştiriyor hayatın…güneşin sıcağını , gecenin ayazını iliklerimde hissediyorum . her yerime bantlar yapıştırıyorum . her şeyimi değiştiriyorum. sonra hayatın suluboyayla boyadığı değişiklikler yavaş yavaş akmaya arkasındakini göstermeye başlıyor… ve ben yine dönüp dolaşıp o çıkmaz sokakta buluyorum kendimi.bütün kapıların tutulmuş olduğu sokakta…artık anlıyorum ki yeniden başlamak değiştirmiyor bir şeyi...yeniden başlamak sonunun hep aynı çıkmaz sokak olduğu bir labirent … kaçınılmaz bir dejavu yani . sonra hayatındaki dikiş izlerine bakıp hatırladığın şeyler , geçmişteki ayakta durma çabaların senin yolunu aydınlatıyor…ve hayatta ancak bu aydınlıkta ilerleniyor…kırmızı , sarı ve yeşil ışığın olmadığı ve bütün kuralların her an ve saniye değişebileceği karanlık bir yol… ve bu aydınlığa ne kadar direnebilirsen o kadar yol alabilirsin…çünkü zifiri karanlık bir hayatta o aydınlık ancak bir ateşböceğidir…

BEN ÖLÜMÜNE SEVDİKÇE , HAYAT NEFRET ETMEYİ ÖĞRETİYOR ...

2007-04-20T01:00:00.000+03:00

sabah uyanıp da cam dışından gelen hayat belirtilerinin insanı bir nebze olsun hayata bağlamaya çalışması şaşırtıyor bazen beni...yani sen ne istersen iste,ne yaparsan yap,başına ne kötülük , hangi tür şerefsizlik gelirse gelsin;sen kuşların ve güneşin o dayanılmaz , hatta insana bazı anlar nefret hissi uyandıran , neşeli ve canlandırıcı saldırısına savunmasızca maruz kalacaksın...bu kadar nefret uyandırmasının sebebi de , senin en bunalım zamanında camının önüne gelip , hayatın yaptıklarına uyuzluk olsun diye ötmek...çoğu zaman hayata bağlama konusunda bir numarayı oynuyorlar... sonra her şeye rağmen bir kucaklıyorsun ki herkesi,gerisi olduğu gibi geliyor zaten...çünkü bu kucaklaşma öyle bir sıkı öyle bir içten oluyor ki kendi içinde , kimseden bir şeyler beklemeden sonsuz bir güvenle sarılıyorsun yanındakilere . hani karanlık , tehlikeli ve hiç bilmediğimiz bir yere yalnız giremeyiz ama yanımızda öyle biri vardır ki oraya girerken önünü aydınlıkta hissedersin... işte öyle bir güven duygusuna sarılmışken...arkana bakmaya tereddüt bile etmezken...birden sırtına saplanan bıçağın acısıyla kucaklaşıyorsun... yanındakilerin üzerine bıraktığı sıcak etki artık sırtındaki bıçağın kestiği yerden akan kanla yavaş yavaş yok oluyor ve git gide yerini derin bir üşümeye bırakıyor...sen her şeye rağmen, bedenindeki o kocaman bıçak yarasını küçücük bir yara bandı yapıştırıp hiçbir şey olmamış gibi o her zamanki içten,sıcacık ve dost sarılmalara devam ediyorsun...hayatın önüme koyduğu bunun gibi milyonlarca ders , ne kadar nefret etmeyi aşılasa da insana ,o vücudun içinde nerede olduğunu bilmediğimiz bir yerde olan yüreğimiz,her zaman beynimizi kapsama alanına almış,ne olursa olsun ,acı da duysak , gözümüzden yaşlarda gelse , yine sadece sevmeyi zorunlu kılıyor...nedense BEN ÖLÜMÜNE SEVDİKÇE HAYAT NEFRET ETMEYİ ÖĞRETİYOR...hayat nedense hep haklı çıkıyor.hep iddiayı o kazanıyor...hep güvenilen dağlara kar yağsa da...bu yürek nedense hep güveniyor...

HER AŞK KENDİ BACAĞINDAN ASILIR

2007-04-14T23:37:00.000+03:00

Her aşk kendi bacağından asılır… kendi uçurumuna düşer her umutlu yürek…vücudunda kramplar bırakan düşünceleri , karnındaki o yanma , beynin eriyip akması kulaklardan…sen çağırıyorsun halbuki aşkı yanına… senin konuştuğun dili bile bilmezken , sen öğretiyorsun ona konuşmayı , destanlar yazmayı… hiçbir rengi bilmezken , sen gösteriyorsun ateşin kırmızısını , denizin mavisini … haykırmak nedir ki aşk için ? zulmetmek … bağırmak … hiçbir şey… ona hep sen öğretmedin mi isyan çıkarmayı , bağırmayı , zulmetmeyi …
En ağır zulmü sen yapmadın mı sanki icat ederek , en büyük isyanı sen çıkarmadın mı ilk elmayı yiyerek… her kahır kendisinden gelir insana…her insan kendi kurutur çiçek olduğu saksıdaki kökünü… her aşk kendi bacağından asılır . her yürek kendi içinde büyütür sevda çiçeğini…ellerini göğe uzatıp istemek mi zor olan , ellerini ateşe uzatıp almak mı …dağıtmak Allah’a mahsus , dağılmak insana yani ... yani kendimizi bile sevmeden , sevmeye çalışıyoruz bir başkasını…bir başkasını suçluyoruz kendi ciğerimizin yangınından dolayı…her halükarda dağılacak bir şey buluyoruz…aşk nefes alır insanın içinde bilmiyoruz… ateşi ciğerini yakar , içinde dumanı tüter ama acıtmaz , acır … çünkü kimseyi tanımaz aşk , vücudun her hücresinde , her alyuvarda o vardır … ne konuşmayı bilir , ne rakı içmeyi …nede türkü yakmayı boğaza karşı…çünkü aşk nasıl öğrenirse öyle hareket eder. Bir elinde gül , diğerinde hançer… ve emin ol ki , hançeri kördür kesmez , gülü kılıçtan keskin…
Akıl Allah’tan , kahır insandan gelir yani , insan aklı kullanmayı bilmediği için…
Yani herkes kendi yakar aşkının ateşini … kendi alevlendirir cehennemini…her yangının körüğü de itfaiyecisi de kendisi…aşk insanın istemediği kendisidir ve HEP KENDİ BACAĞINDAN ASILIR AŞK…

tükeniş

2007-03-20T00:44:00.000+02:00

Önce kırılır umut , yen içinde kalır...Sessiz bir korku siner üzerine usulca... Elbiselerin , saçların , vücudun , derin bile korkuya bulanır... Saklı zannedersin bedenindeki yalnızlığın bıraktığı izleri ; ama bazıları onu uzaktan bile farkeder . Kokusunu duyarlar kimi zaman ..."keskin"... Çünki üzerine sinmiştir artık o koku . Çaresizliğin , yokoluşun o keskin kokusu ... Sonra milyon km. hızla beyninin içine bir damla kan düşer . Milyon parçaya ayrılıp bütün beynine yayılır o kan . Artık her zerresi kusursuz bir ölümdür o an beyninde dolaşan damarlarındaki kanın . Beyninde tükenen her dakika , ölümün kurgusuna akan bir nehirdir...
O usul usul biriktirdiğin gündelik mutluluklar...Özel birini öpmedeki derin maneviyat ... Sabahlara kadar , uyuklaya uyuklaya çelik örgülerle örülmüş hayaller... Sonra simsiyah hertaraf ... Yani herşey,gözlerini tavana çakışla başlıyor ... Tıpkı bir balyoz gibi ... Ağır ... Bitirici ... Yokedici ... Artık ne sen hayatın farkındasın,ne de hayat senin farkında ... Sadece yanında öylece yürüyor ... Ne akışının sesini duyabiliyor kulakların , ne de yüreğin yanında olduğunu farkediyor ... Artık beynin de gözlerin de o en uzaklarda seni bekleyen tükenişte çakılı çünkü ... Çünkü bu buz gibi fırtınalı hayatta,son kibrit çöpünüde suya düşürmüşsün ... Son sığınacak kuytuyu kaptırmışsın bir başkasına ...